JA!!! en dan is het eindelijk zover…Noord Spanje…Pais Vasco…Euskal Herria
Route
Planning
| Datum | Van | Naar | Hotel | Opmerkingen |
| 1 Juni | Arcachon | San Sebastian | La Avenida | Langs Hondarriba |
| 2 Juni | San Sebastian | La Avenida | Regen | |
| 3 Juni | San Sebastian | Bilbao | Palacio Urgoiti | Via Zumaia en San Juan de Gaztelugatxe |
| 4 Juni | Bilbao | Zaragoza | VTZ San Valero | Via Puebla en Logrono |
| 5 Juni | Zaragoza | Pamplona | Kora Kiliki | Via Bardenas Reales |
| 6 Juni | Pamplona | Kora Kiliki | Nacedero de Urederra | |
| 7 Juni | Pamplona | Murillo de Gallego | Aguas de los Mallos | |
| 8 Juni | Murillo de Gallego | Aguas de los Mallos | ||
| 9 Juni | Murillo de Gallego | Oto | Mirador de Montana | via Huesca en Alquezar |
| 10 Juni | Oto | Panticosa | Casa Morlans | Wandeling Cola de Caballo |
| 11 Juni | Panticosa | Frankrijk |
Dit is het vervolg uit Frankrijk
1 Juni
We rijden verder en voordat we er erg in hebben, rijden we Spanje binnen. We maken een tussenstop in Hondarriba voordat we verder rijden naar San Sebastián.
Hondarriba is een super leuk klein knus plaatsje waar op dit moment een film wordt opgenomen. Zo te zien een Franse want alle posters en plaatjes zijn in het Frans. Helaas maakt dit het bezoeken van het stadje iets moelijker maar niet minder leuk. Helemaal grappig is dat ik eindelijk Leche haar naam niet hoef uit te leggen. Iedereen snapt het gewoon en moet erom lachen dat een zwarte hond melk heet. Drinken er iets en gaan dan verder naar het hotel dat we vanochtend geboekt hebben. Ligt een beetje uit het centrum maar is verder prima.
Na aankomst gaan we meteen op pad en trotseren we meteen, volgens recensies, de enorme eerste wandeling richting het centrum (lees bergafwaarts) zodat wij wat boodschappen kunnen halen. Merken meteen dat het helemaal niet zo’n klim is als gezegd werd en dat het dus allemaal wel meevalt.
Bij een relatief late borrel bekijken we waar we nog willen eten. Komen uit op een Franse bistro die om 8 open gaat. We zijn er vijf minuten voor 8 en dat is maar goed ook want het restaurant loopt meteen vol. Eten er prima maar niet bijzonder.
Het fijne van een hotel iets verder weg is dat Leche meteen haar wandeling heeft gedaan en ondanks dat gaan we bij terugkomst in het hotel nog wel even kijken bij het uitlaat plaatsje dat het hotel heeft. Niks bijzonders maar voor de ochtend voldoet het. Daarna lopen we toch meer dan genoeg.
2 juni
Weerbericht is bagger voor vandaag maar als we blij wakker gemaakt worden door onze vierbenige vriendin, lijkt ook dat allemaal mee te vallen. Zwembad gaat pas om 9 open. Het is behoorlijk aan de frisse kant en we gaan dus eerst maar ontbijten in de typische gezellige aula’s die ze in Spanje altijd hebben. Ontbijt is prima.
Daarna plenst het. Wachten even en gaan dan alsnog maar op pad want we hebben geen zin om in het hotel te blijven.
De “windkammen” zijn naast de funicular het dichtst bij ons hotel dus gaan we eerst daarheen. De funicular wilden we sowieso overslaan en hij lijkt met dit weer stil te staan, of zijn we te vroeg? Met een geregeld schuilmoment voor de regen komen we dan eindelijk aan bij de Peine del Viento. Ook daar is het eerst even schuilen waardoor we er verdacht lang zijn. Ook op de terugweg staan we weer bij het café maar dan lijkt het iets beter te worden en zetten we koers naar het oude centrum. Ik wil uiteraard de fameuze Baskische cheesecake eten bij la Viña en dat doen we dan ook met een kop koffie. Wonderwel kunnen we aan een tafeltje zitten en kunnen we zo makkelijk schuilen voor de regen. Gelukkig zag ik bij het bestellen dat hij op elke bestelling 2 stukken cheesecake legde. Die hebben we dan mooi gedeeld en dat vonden wij al veel. Lekker? Ach, prima maar zeker niet de lekkerste die ik ooit heb gehad.
Na de cheesecake dwalen we wat rond en merken wij ondanks het telkens weer even schuilen voor de regen, dat de stad helemaal niet zo groot is. Wij eten een mega broodje in een overdekt stukje winkelcentrum en lopen dan rustig naar het hotel terug. Om 16:30 thuis waarna het eindelijk lijkt op te klaren. Even bijkomen in de kamer en dan nog even de stad in voor wat te eten. Lekker plekje met alleraardigst bediening bij Robotika.
3 juni
Ik laat Leche nog even uit terwijl het droog is maar ik ben nog niet in de kamer en het gaat weer los. Tijdens het ontbijt lijkt het toch, net als de weersverwachting had aangegeven, toch op te klaren. Inpakken en wegwezen.
Zumaia is onze eerste stop voor de spectaculaire ‘flysch’ rotsformaties waar ook Game of Thrones is gefilmd.
We parkeren de auto en gaan te voet verder richting Itzurun beach. De hond kan hier even los en daar geniet ze met volle teugen van zo te zien. Geen hond is veilig en de zee bevalt haar ook erg goed. Na het vertier hier op het strand gaan we richting San Telmo kerkje voor een view from the top. Terug lopen we via het Café dat ik op de heenweg zag voor een kop koffie en pakken wij de auto om verder richting Gaztelugatxe te gaan. Leuke route langs de kust en we staan versteld over hoe groen dit deel van Spanje is.
Stoppen in Bermeo voor lunch op een groot plein nadat we de auto meer dan vakkundig in een hele kleine garage hebben gemanoeuvreerd. Hoe we dat voor elkaar hebben gekregen?
Het plein is aardig, de barretjes iets minder maar het ging erom dat we even wat gegeten hebben en dat is gelukt.
De parkeergarage uit gaat een stuk makkelijker als er in. We vervolgen de route naar Gaztelugatxe. Nog 20 minuutjes. Het parkeren gaat eenvoudig. Het lijkt alsof de meeste mensen al weg zijn. De wandeling naar Gaztelugatxe gaat eerst naar beneden om vervolgens bij een uitkijkpunt nog verder naar beneden te gaan alvorens 241 treden te klimmen naar het kerkje. De plek is mooi. Ik had me een iets idyllischer kerkje voorgesteld maar ik vind het zeker de moeite waard. Het uitzicht over de oceaan is altijd mooi.
We moeten dezelfde weg terug en de treden naar het kerkje laten zich ook gemakkelijker beklimmen dan het pad dat weer terug voert naar de parking. Leche heeft er op de terugweg helemaal genoeg van… Grappig, dus we stoppen een paar keer onderweg en maken op een van die stops een reservering in een golf hotel op een half uur rijden. Het is al 17:00 geweest en we hebben geen zin meer om heel ver te rijden.
Onderweg naar het hotel stoppen we nog even bij een Día voor wat lekkers alvorens bij ons paleis hotel aan te komen. We krijgen een enorme kamer.
We geven Leche te eten en duiken nog even het zwembad in. Tenminste, Mart realiseert zich bij het zwembad dat hij zijn broek achterstevoren aan heeft en heeft vervolgens helemaal geen zin meer als blijkt dat het water ook nog eens heel koud is. Hij gaat terug naar de kamer en gaat alvast douchen. Ik “trek” nog een paar baantjes zodat ik meteen onder de douche kan als ik terug in de kamer ben.
We drinken even iets op de kamer en gaan dan in de bar van het hotel eten. Er is namelijk niet echt iets in de buurt en wij hebben eigenlijk ook helemaal geen zin meer om ergens naar toe te rijden. Gezellige bar, prima eten, niet bijzonder. We laten Leche nog even uit op de zeer uitdagende par 3, 9 holes baan die achter het paleis ligt en hopen dan lekker te gaan slapen.
4 juni
Zoals voorspeld is het heel erg grijs als ik de gordijnen open trek. Snel even met Leche nog een rondje over de golfbaan voordat het echt begint te regenen wat niet heel veel later na mijn terugkomst in de kamer ook gebeurt.
Na een bakje koffie en douche besluiten we onze planning geheel om te gooien. Het weer blijft wisselvallig en we gaan dus uit noord Spanje weg. Vind ik jammer maar reizen met iemand die de regen echt niet verdraagt is een ander verhaal. We gaan richting Zaragoza. Bilbao rijden we, ondanks de 10minuten erheen, ook voorbij. Een stad bezoeken in de regen is ook niet zo veel aan.
Onderweg naar mijn beoogde eindpunt, Logroño, stoppen we eerst even in la Puebla voor een ontbijt: croissant en een bocadillo con tortilla. Lekker! Dat broodje dan. Die croissant valt tegen. Maar super gezellig in de bar. Ook al kan ik mij een leven in zo’n klein dorp, in the middle of nowhere, totaal niet voorstellen.
Initieel dachten we dus in Logroño te stoppen maar als het daar ook nog steeds grauw en grijs is met harde wind besluiten we door te rijden maar niet verder te gaan dan Zaragoza en zo gezegd, zo gedaan.
Tijdens een plas pauze boeken we een hotel in het centrum van Zaragoza. Iets wat wij eigenlijk nooit doen met hond omdat dat vaak niet handig is maar dit keer was dat de beste keuze. Gelukkig hebben we maps anders hadden we toch wat meer problemen gehad het hotel te vinden. We mogen even 10min voor het hotel parkeren om de bagage uit te laden en parkeren dan de auto in een parkeer garage. Als we die uitlopen zijn we eigenlijk instantly verliefd op Zaragoza. Wat een prachtig plein en wat is el Pilar een prachtig gebouw.
We lopen even terug naar het hotel om de bagage op de kamer te zetten, die hadden wij even snel in een depot gezet. Onze kamer heeft een super leuk uitzicht op een pleintje maar we gaan er toch weer even vandoor om kort daarna op een terras neer te ploffen voor wat tapas.
We dwalen nog een beetje door de stad totdat we voor ons gevoel een hele goede indruk hebben van deze mooie stad. We lopen de brug nog even over omdat er nergens in de stad een strook groen is en Leche toch niet zo makkelijk op straat gaat. We zijn net te laat… de nood was kennelijk iets groter dan wij dachten. We lopen toch even naar de andere kant. Ook leuk om van de andere kant van de Ebro de stad te zien.
Terug naar het hotel, borrel en dan naar een super leuk restaurant voor het avond eten. Smaakt goed. Ook de chocolade mouse met olijfolie balletjes en zeezout.
Uiteraard willen we El Pilar ook nog even met verlichting zien dus lopen nog even naar het plein. Mooi. Lekker slapen in het hele kleine queen bed. Omdat we nog 3 andere bedden hebben, hoeven wij die gelukkig niet te delen.
5 juni
Vanuit het studio in Frankrijk hebben we nog wat cruesli. Er zit een kleine city supermarkt tegenover ons hotel en omdat ze geen ontbijt serveren in het hotel, haal ik daar even yoghurt. Ontbijt klaar met heerlijk uitkijkje op het pleintje wat langzaam wakker wordt.
We twijfelden of we nog een nachtje zouden blijven maar stappen toch in de auto en gaan richting Aguarales. Dat zou een soort Cappadocië zijn. In eerste instantie rijden we erlangs wat een goede kans geeft voor een kop koffie in het daarop gelegen dorpje waar Leche het maar wat leuk heeft met een beagle. Dan is het nog weer een kwartiertje terug en de afslag naar links voor een dirtroad van zo’n 15 minuten.
Eenmaal bij Aguarales zijn we alleen op 2 Duitsers na en te veel grasaren maar laten Leche toch even los. De Duitsers lopen bovenlangs en wij beneden dus ze hebben geen last van haar en zij geniet met volle teugen en wij van haar, en natuurlijk het bijzondere landschap wat wij hier zien. Bijzonder en indrukwekkend en dat er nog zoiets bestaat als alleen bij een bijzondere locatie lopen? Het kan dus.
Bij de auto inspecteren we Leche eerst heel grondig op verloren grasaren en kammen haar goed door. De enige die we tegenkwamen, hebben we tijdens het wandelen er al uitgeplukt. Rot dingen blijven het.
We rijden richting Aguades. Vinden daar een super fijn pleintje waar we op Spaanse tijden lunchen. Wat een prettige sfeer hangt er hier.
Aguades is zo’n beetje de poort van de Banderas Reales waar we na de lunch naar toe rijden. Banderas Reales is een nationaal park waarvan ik niet wist dat we zoiets in Europa hadden. Het lijkt Arizona wel. Prachtig. De dirtroad van 35km rondom het park kun je lopend, fietsend of met de auto doen. Heel fijn maar ik moet er toch niet aan denken dat ik dit in hoog zomer te voet zou moeten doen. Met de auto doe je er nl., afhankelijk van hoe vaak je stopt, bijna 2 uur over. We kijken onze ogen uit.
Na het rondje voltooid te hebben en de nodige foto’s gemaakt te hebben, zetten we koers naar Pamplona. Nog zo’n 1.5 uur. Onderweg zoeken we een hotel en rijden daar meteen op af. Koro Kiliki ligt aan de rand van de stad maar is super fijn. Na het inchecken, 7 uur, gaan we eerst nog even naar de super het broodnodige halen en ploffen dan neer. Borrel en daarna een prima restaurante. Buenas noches!
6 juni
Ondanks de hele slechte kussens hebben we heel redelijk geslapen. In het hotel wordt geen ontbijt geserveerd dus heb ik die gisteren met de boodschappen meegenomen. Omdat we ook pas om 2 uur bij de Nascedero de Urederra kunnen zijn (reservering verplicht), besluiten we toch eerst even Pamplona in te gaan. Wat een verschrikkelijke leuke stad is dit!! Super opgeruimd en heel gezellig. We waren meteen onder de indruk van Zaragoza maar ik denk, weet wel zeker dat Pamplona Zaragoza heeft ingehaald. Veel groen, veel bomen, leuke pleintjes etc etc. Heel erg leuk en fijn.
Tegen het middag uur lopen we terug met een pan integral om even iets te eten voordat we naar de Nascedero gaan. Daar heb ik vanochtend parking voor geboekt anders kun je het niet bezoeken. Uiteraard wilde ik het liefst in de ochtend maar daar was geen beschikbaarheid meer. Ze laten max 500 bezoekers per dag toe. De temperatuur is goed dus voor Leche is het geen probleem. Een super leuke route leidt ons naar Baquedaño, het dorp waar vandaan de wandeling begint.
In 2 uur maak je een super leuke wandeling langs het turquoise gekleurde water. We genieten alle drie. Het is super aangelegd en eenvoudig te volgen. We willen aan het einde van de wandeling nog iets drinken maar dat laat veel te lang op zich wachten dus toch maar terug naar de auto en na in een van de dorpen in een wielerwedstrijd verzeild te zijn geraakt, zijn we rond 6 weer terug.
Geven Leche te eten en gaan nog even naar de super met z’n 2en. Wilden kijken of we in onze studio iets makkelijks konden maken maar konden niks vinden dus na een borrel op het balkon waar het toch wel erg fris werd toch nog naar een restaurant. Prima gegeten en het fijne is dat Leche dan ook meteen is uit geweest.
7 juni
Ook hier twijfelden we even of we nog een dagje willen blijven. We vinden Pamplona echt super leuk. Toch besluiten we verder te gaan en wel naar Mallos de Riglos te rijden. Op de weg daar naartoe passeren we de Foz de Lumbier dus daar rijden we eerst heen.
Super mooie en leuke gorge on doorheen te lopen dat voert langs een oude spoorlijn en waardoor je ook nog 2 tunnels passeert. Je kunt een rondweg loten met een gedeelte boven de kloof langs maar had gelezen dat je daar eigenlijk niks extra’s ziet omdat je best ver van de kloof afloopt dus wij houden het op het gedeelte beneden dat ook nog een beetje schaduw biedt. Mooie kloof waar je ook nog veel gieren en steenarenden ziet en daarnaast gewoon fijn is om hier even te lopen.
In 1.5 uur zijn we terug bij de auto en rijden Lumbier even in voor een kop koffie. Ook dit is weer zo’n gezellig dorpje gebouwd op een pukkel in het landschap. De bar heeft er zelf gebakken cheesecake staan dus daar nemen we maar ook meteen een stukje van.
De Foz de Arbayurn is 15min hiervandaan en geen omweg naar onze volgende bestemming. Aardig, had mij er iets meer van voorgesteld en gaan dan verder naar Riglos. Wat een prachtige weg is dit: vergezichten, groene meren en blauwe wateren. Prachtig.
Zo’n 20km voor Riglos eten we nog even wat er over is bij een wegrestaurant en rijden dan wederom door een prachtig gebied met aan het eind de Mallos de Riglos. Enorme gesteente waarvan de hoogste zo’n 300m hoog is. Heel indrukwekkend en ons hotel biedt gewoon uitzicht op deze natuurpracht. Bij aankomst, na het inchecken, gaan we dan ook meteen bij het zwembad liggen om dit te aanschouwen. De kamer is, maar het uitzicht, heerlijk. De recensies over het eten in dit hotel laten te wensen over en omdat wij hopen dat dat allemaal wel mee zal vallen, gaan wij er dus ook gewoon eten. Ook omdat er verder niks op loopafstand is. We kiezen gerechten uit waarvan wij denken dat er niks mis mee kan gaan en met mijn hamburger is dat ook redelijk het geval maar het gerecht van Mart ziet er niet uit. Snel vergeten en lekker slapen.
8 juni
Er is een hele bekende wandeling hier van zo’n 6km om de Mallos heen die ik heel graag zou willen doen maar de weersverwachting laat zien dat het om 10 uur al ruim 25 graden zal zijn. Het pad staat bekend om weinig schaduw en vooral in het begin een forse klim. Dat kunnen wij Leche helemaal niet aandoen dus plan wordt gewijzigd in uitslapen en een dagje rust. Zijn we misschien allemaal ook stiekem wel een beetje aan toe maar waar wij eigenlijk nooit aan toe geven. Zo gezegd, zo gedaan en als ik om 8 (!!) met Let buiten loop, lijkt het ook helemaal niet de moeite om heel vroeg te gaan omdat de zon dan achter de berg zit en de rotsen dan niet hun bekende rode kleur hebben waar ze bekend om staan.
Ontbijt is in tegenstelling tot het avondeten helemaal niet belabberd en eigenlijk zelfs best goed. Wij hebben in ieder geval alles wat wij nodig hebben en ploffen daarna met gevulde buikjes op een zwembad bedje waar we de komende uren niet meer vandaan hopen te komen.
Dat lukt ook heel aardig maar uiteindelijk pakken we dan toch even de auto om wat lunch te gaan zoeken en langs wat miradores te rijden. Het is bijna 30 graden en voor de hond is een wandeling echt niet te doen. We proberen het even in Agüero maar na 300meter is dat zelfs voor ons bijna niet te doen dus dat besparen wij haar. We rijden terug naar het hotel en plukken nog wat bij elkaar van wat we in de tas hadden. Daarna ploffen we weer lekker neer bij het zwembad tot Leches etenstijd.
Wij gaan zeker niet nog een keer in het hotel restaurant eten en heb iets gevonden op 650m. Hoe we dat gisteren over het hoofd hebben gezien? Ik bel om te reserveren ook al vindt Mart dat onzin. Kan ik meteen even vragen of de hond mee mag. Het is nog steeds 27 graden dus denk dat ik haar thuis laat maar dan weten we dat maar. Ze mag mee maar uiteindelijk blijft ze thuis en dat is maar goed ook want we moeten helemaal naar boven lopen in het dorpje waar we vanmiddag met de auto in probeerden te rijden maar waar de straatjes zo smal en steil waren dat we er maar snel weer uitgereden zijn. Als we aankomen bij het restaurant is het maar goed dat we gereserveerd hebben. Ze laten niemand zonder reservering toe. Zonder reservering vraag ik mij af of wij het niet gewoon voorbij gelopen zouden zijn. Het restaurant valt niet erg op. Het menu is beperkt maar op de vis na komt alles uit de regio. De porties zijn groot en super lekker. De wandeling terug is zo gedaan. Dit plekje was echt uniek.
9 juni
Het is wat frisser en omdat onze volgende bestemming voor de hele dag regen laat zien en het minder dan 2 uur rijden is, gaan we na het ontbijt eerst nog lekker even in de tuin zitten met kleren aan. Waren niet voorbereid op nog even bij het zwembad.
Tegen uitcheck tijd, wat hier vrij laat is (12:00) pakken we de spullen en gaan we richting Huesca. Daar is een grote Carrefour en Mart z’n nieuwe hobby is wijn inkopen dus daar gaan we even langs. Naast de Carrefour zit een koffietent dus terwijl Mart zijn inkopen doet, gaan Leche en ik lekker een kop koffie halen. Eigenlijk best relaxed. Geeft mij de tijd om onze volgende stap te bekijken. Dat het de Spaanse Alpen wordt, weten wij al maar het is nu 12:00 en het is maar 45 minuten rijden dus als Mart zich bij ons voegt na zijn inkopen doen, leg ik hem voor om eerst naar Alquezar te rijden. Dat is ongeveer 30 minuten rijden en moet een van de mooiste dorpen van Spanje zijn. Hij heeft daar wel oren naar dus op naar de auto en naar Alquezar.
Wij parkeren buiten het dorp – dat is verplicht – en lopen in luttele minuten het dorpje in. Het is schattig en klein. Duik nog even de VVV in want ik heb gelezen dat ze een leuke wandeling langs de rivier hebben over een pasarella. Ze zeggen dat je er een hond mee kan nemen dus wil dat nog even navragen. Ze zeggen inderdaad dat het kan maar als ik vraag hoe het zit met de metalen roosters blijkt het toch niet zo hond vriendelijk te zijn. Ik vind de pasarellas ook te gevaarlijk om Mart de hond stukken te dragen dus helaas moeten wij ervan afzien. Wel jammer. Dat had ik wel graag gedaan. In plaats daarvan gaan we nu op een heel gezellig terrasje op een klein pleintje lunchen en zoeken wij tegelijkertijd een hotelletje in de Spaanse Pyreneeën. Het is niet makkelijk. Veel hotels laten honden niet toe wat ik best raar vind voor een natuurgebied. Wij boeken een 1 sterren hotel dat er best aardig uitziet. Het is bijna 2 uur naar Broto en eenmaal bij het hotel zijn wij blij verrast. Ligt iets buiten het dorp maar voor een 1 sterren hotel hebben wij een hele nette kamer met balkon en is er grote tuin waar we met de hond gewoon mogen komen (de eigenaar heeft ook een hond en dat scheelt denk ik).
Het is al tegen Leche haar etenstijd en onze borreltijd dus ik haal even koude cola bij de bar en wij gaan heerlijk op ons balkon zitten met uitzicht op de bergen. Ik vind het heerlijk en blijf het liefst meteen nog een avond. Het hotel is alleen helaas vol dus maar even kijken.
Na de borrel lopen wij richting het centrum van Broto om iets te gaan eten. Omdat we langs de Cascada del Sorrosal lopen pikken wij die nog even mee op weg naar het restaurant. Leuk wandelingetje waarbij Leche nog lekker even in de waterval af kan koelen.
Broto is best leuk en heeft behoorlijk wat restaurants. Gelukkig laat het restaurant van onze eerste keuze Leche ook binnen toe. Het eten is aardig en omdat we nog een stukje terug moeten lopen is zij ook meteen uitgelaten voordat we naar bed gaan.
10 Juni
Wij gaan vandaag het wandelpad van de Cola de Caballo lopen – Het watervallen pad voor waterval liefhebbers zoals ik. Na een heel goed ontbijt checken wij uit en gaan we op pad naar het beginpunt. Het hoogseizoen begint volgende week pas dus nu kunnen wij nog met onze eigen auto naar het beginpunt rijden en dat is maar goed ook want de bus die in het hoogseizoen vertrekt vanuit Torla is verboden voor honden. Niet iets waar we natuurlijk rekening mee hebben gehouden want we waren in eerste instantie niet van plan om hier naartoe te rijden maar had er wel al over gelezen toen we deze richting uitgingen. Zo is er vaker wel iets met honden in Spanje. Tijdens hoogseizoen zijn ze vaak niet welkom en worden ze bij de Cangas de Onis bijv. wel toegelaten maar moeten ze in de bagageruimte van de bus….nou ik weet niet wie dat doet maar wij niet. Wij hebben dus eigenlijk gewoon een beetje geluk.
De weg naar het beginpunt is al prachtig dus ik heb er alleen maar meer zin in. Tot onze verbazing is de parkeerplaats al vrij vol als wij daar aankomen. Gelukkig zijn er meerdere routes die vanauit hier beginnen dus wij lopen niet allemaal over hetzelfde pad. Het terrein is netjes maar het valt me tegen dat de kampeerders toch veel afval gewoon naar buiten gooien. Ik raap zelf de poep van Leche overal op maar vuilnis tolereren wij? Best vreemd.
Anyhow…we gaan op pad. De wandeling naar de Cola de Caballo is niet technisch moelijk maar staat bekend om zwaar door de afstand. Heen en terug ruim 16 km. Op de weg erheen kom je nog 3 watervallen tegen. Wij denken de tweede met de hond te halen alvorens om te keren maar we gaan het zien. De hele route zullen wij in ieder geval niet halen ook omdat het laatste stuk door open weiland gaat en we moeten dus maar zien hoe warm het is. Het pad is fantastisch aangelegd. Je kunt niet fout lopen en je loopt heerlijk beschut door het bos. Ik geniet met volle teugen. Wat is het hier prachtig!
De watervallen stellen ook niet teleur. Machtig mooi. Na de Cascada de Arripas ben je al snel bij de cascada de la Cueva en del Estrecho. Waren eigenlijk van plan om na Estrecho terug te gaan maar omdat de temperatuur goed is, gaan we toch nog verder naar de gradas de Soaso. Wat is het hier mooi .
Ik zou nu het liefst de laatste 1,5km ook nog naar Caballo lopen maar mijn voice of reason, lees Mart, zegt dat wij dat niet gaan doen. Ik weet dat het een verstandig besluit is maar heb er toch een beetje moeite mee maar we gaan terug. Wij zijn verder gelopen als wij dachten en hebben ook geen eten meegenomen omdat wij dachten dat wij binnen 2,5 uur terug zouden zijn. Dat werden er iets meer. Wij hebben 4 uur gelopen en 16 km gelopen zonder dat wij bij de cola de Caballo zijn geweest. Als wij bij de auto terug zijn, weet ik dat Mart de juiste keuze heeft gemaakt. Wij eten een broodje bij het hutje, geven Leche een grote kluif en rijden dan richting het volgende. Maar wat moet dat zijn? Mart wil richting Frankrijk maar we zijn allebei moe dus ik denk dat wij het dichtbij moeten zoeken. Het blijft moeilijk om iets te vinden met hond en als de auto ons heen en terug stuurt op een zelfde weg en we vervolgens achter een mega kudde schapen moeten aansluiten en dus geen meter opschieten ziet Mart gelukkig ook in dat Frankrijk vandaag te ver is.
We belanden in Panticosa, of all places. Een super klein gemoedelijk dorp MET skilift. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Ook hier hebben we een super eenvoudig hotel. 2 Sterren weliswaar maar een stuk minder dan de 1 ster van gisteren maar eerlijk is eerlijk ook de helft van de prijs. Voor een avond voldoet het. Grappig is wel dat wij voor de hond net zo veel betalen als wij pp voor de overnachting betalen.
Het inchecken duurt laaaaaang! Spullen snel uit de auto, auto wegbrengen in hele kleine smalle straatjes met uiteindelijk een parkeerplek op een parkeerplaats en beseffen ons eigenlijk dan pas waar we beland zijn. We moeten er een beetje om lachen. Ik loop de VVV nog even in en Mart de ieniemienie supermarkt en dan haasten wij ons met koude cola naar de kamer terug. Kunnen nog net 5 minuten op het balkon zitten voordat de wind roet in het eten gooit en we lekker op bed een borrel drinken terwijl Leche haar brokken bij elkaar zoekt. Mart kijkt naar nieuwbouw – mijn hemel wat is het hier duur – terwijl ik naar wandelroutes aan het kijken ben.
Ondanks het kleine dorp zijn er toch wel een paar eetgelegenheden. Helaas als wij ze aflopen, blijken er toch best wat niet open te zijn en belanden wij in het dorpscafé. Gezellige sfeer en ok eten. Ik vind het een bijzondere plek.
11 Juni
Ik neem het eerste rondje voor mijn rekening en verdwaal een beetje in de kleine straatjes. We hebben geen idee of het ontbijt iets is maar gezien het feit dat het bijna net zo veel kost als de overnachting gaan we het proberen. Slechte keuze. De receptioniste had niet doorgegeven dat wij ook zouden komen ontbijten. Heel eerlijk denk ik ook niet dat het had uitgemaakt. Ik zeg nog tegen Mart, laat zitten wij gaan naar de bakker maar toen had hij al een bord in zijn hand en gaan wij het toch maar proberen. Slechte keuze maar we komen er weer even mee door…denk ik. Als wij de auto gaan halen, zien wij ook dat er betere keuzes in het dorpscafé waren. Nou ja, verder.
Auto volgeladen en eerst nog maar even naar het skigebied rijden. Wij dachten dat wij de berg op konden rijden en daar langs een meer konden lopen maar dat blijkt toch niet helemaal zo te zijn. Ik kijk nog even hoe de paserelas er hier uitzien maar ook hier alleen maar metalen roosters dus dat wordt hem niet. Wij rijden verder naar Frankrijk via Formigal. Kennelijk ook een wintersport plaats inde Spaanse Pyreneeën dat zomers gewoon helemaal dicht gaat. Spookstad dus. Als we er langs rijden staan wij versteld dat het ook echt zo is. weg helemaal gebarricadeerd. Snappen het niet zo goed. Ook tegen onze verwachting in blijkt Formigal redelijk sneeuw zeker te zijn.